Ik heb het vaker gehad over de huidige maatschappij en alles wat dit met zich meebrengt. We lopen rond met het idee dat alles haalbaar en maakbaar is in deze wereld, zolang we maar bereid zijn om ervoor te werken. Kortom: bereik je iets niet of niet wat je wilt, dan werk je er dus niet hard genoeg voor. Zowel het idee dat alles haalbaar is als het fenomeen dat door hard te werken alles maakbaar is, is natuurlijk onzin. Er spelen veel meer factoren mee dan enkel jouw inzet. Dat er steeds meer mogelijkheden zijn en dat je steeds meer keuze hebt, ja, dat is zeker waar. Maar of dit ons nou daadwerkelijk zo goed heeft gedaan? Naar mijn mening is feeling behind in life iets wat steeds meer mensen lijken te kennen.

Je kunt je namelijk niet voorstellen hoeveel mensen er op deze aardbodem rondlopen die willen doen wat jij ook (ooit) hoopt te bereiken. Het is namelijk nogal wat, hetgeen wat we tegenwoordig allemaal willen of wat er van ons verwacht wordt. Door social media platformen is het ook allemaal vergelijkbaar. Het pad dat we willen bewandelen komt meer overeen dat je denkt – net zoals het chronische gevoel achter de feiten aan te lopen en met twijfels te zitten.

Want wanneer is het goed? Wanneer mag je eigenlijk zeggen dat je precies bent waar je moet zijn? Dat je het voor nu helemaal voor elkaar hebt en er geen enkele twijfel meer mogelijk is? Ik denk dat we allemaal op een bepaald gebied wel de druk van een maatstaf voelen, vanuit ons eigen idee of doordat een ander je hierop wijst. Hoe vaak is het niet voorgekomen dat iemand dacht dat je een bepaald iets al gedaan of bereikt zou hebben? Hoe normaal is het om op een zekere leeftijd al ontmaagd te zijn, een partner te hebben, te beginnen met kinderen, afgestudeerd te zijn en een eigen huis te hebben? Kan iemand me überhaupt vertellen hoeveel ongeschreven regels er eigenlijk zijn?

Worstelen met dit gevoel kunnen we elkaar niet kwalijk nemen. Mensen zijn kuddedieren en we hebben het nodig om ons verbonden te voelen. Het is jammer dat hier oordelen en sociale druk bij zijn gekomen.

Persoonlijk heb ik ook te maken (gehad) met het idee dat ik niet voldoende bereikt heb en dus achter loop op leeftijdsgenoten. Toen ik ging studeren was ik bijvoorbeeld al een stukje ouder dan de rest, omdat ik langer over de middelbare school heb gedaan. Ik heb een mooi diploma op zak en dat is wat nu telt, maar ik heb het er toen best moeilijk mee gehad.

Why you’re not falling behind in life


  • Je keuzes, je obstakels en je overwinningen hebben ervoor gezorgd dat je staat waar je nu staat. En daar mag je toch echt wel even trots op zijn! Wellicht had je er meer van verwacht of had je inmiddels al ergens anders willen staan, maar onthoud:
  • Je bent op weg, je doet je best en dat is al voldoende. Achter de feiten aanlopen doe je niet, want dit is jouw pad.
  • Iets wat je vast al eerder gehoord hebt (en ik weet hoe lastig dit is): vergelijk jezelf niet met anderen. Het gras aan de overkant mag misschien groener lijken vanaf hier, maar besef je dat je niet weet wat hier aan vooraf gegaan is. Wees daarnaast te druk met het verzorgen van je eigen gras.
  • Sla linksaf wanneer je kunt of sla rechtsaf wanneer je kunt. Chase your dreams.
  • Vraag jezelf eens af: wat maakt het eigenlijk uit of je er langer over doet?
Angelique

Angelique

Ik ben een mediadeveloper met een grote passie voor schrijven. Dit stukje van het grote www vul ik graag met een flinke dosis aan realistische positiviteit & eerlijkheid.

Leave a Reply

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten