Het ene moment sta je in een onbekend huis in een onbekende buurt en het volgende moment loop je naar buiten met de sleutels in je hand en maak je kennis met wat buurtbewoners. Hoe gek is dat? Na meer dan vijf jaar wachten vind ik het heel erg fijn om nu een plekje voor mezelf te hebben, maar ergens blijft het ook nog een beetje vreemd. Het is uiteraard een hele nieuwe stap en er komt een hoop op me af. Keuzes die gemaakt moeten worden, maar ook verplichtingen die op me staan te wachten. Echter, voordat ik daaraan ga beginnen: dit zijn de gedachten die momenteel in mijn hoofd rond dwarrelen.

Mijn grijze massa..

  • Wow, ik ben nu de enige die in bezit is van de sleutels. Alles wat achter deze deur zit is nu dus gewoon van mij!
  • …en dit is gewoon mijn nieuwe woonplek, mijn nieuwe buurt, mijn nieuwe buren. Ik ben zo benieuwd hoe ik het hier ga vinden.
  • Ho, wacht even, ik weet niet of dit me wel gaat lukken.
  • Past alles wat ik nodig heb wel in dit huis?
  • Heb ik geen fout gemaakt?
  • Welk kleurpalet zal ik gaan gebruiken? Ik vind veel verschillende dingen leuk, maar ik wil wel een eenheid. Misschien moet ik beginnen met een leuk behang.
  • ..Of vloer.
  • ..Of de meubelen.
  • Eigenlijk is zo’n huis wel een hele verantwoordelijkheid.
  • Laat ik anders als first time huiseigenares beginnen bij het minst leuke: papier- en regelwerk. En laat ik dit allemaal bewaren in een splinternieuwe map. Die ik eerst nog moet kopen.
  • Hoeveel zal het me eigenlijk gaan kosten om alles ingericht te krijgen?
  • Hoe wil ik het eigenlijk in gaan richten?
  • Ik moet straks dus wel mooi elke dag verzinnen wat ik ga eten én ik moet het ook nog klaarmaken.
  • Helemaal op mezelf aangewezen zijn vind ik eigenlijk ook best spannend.

Een mengelmoes van verschillende gedachten en ik ben ook heel benieuwd hoe dit de komende maanden zal gaan veranderen. Al doende leert men, niet waar?

Op welke leeftijd ben jij (van plan) het huis uit (te) gegaan?

Angelique

Angelique

Ik ben een mediadeveloper met een grote passie voor schrijven. Dit stukje van het grote www vul ik graag met een flinke dosis aan realistische positiviteit & eerlijkheid.

4 Comments

  • Heidi schreef:

    Wauw wat fijn, zo op je zelf gaan wonen.
    In het beging is het altijd aanpassen, bij mij was dat ook zo
    Vooral de stilte kon ik echt niet gewoon worden, omdat ik gewoon altijd iemand rond me had.
    Zeker als je uit een huishouden van 7 komt.
    Ik was 23 jaar toen ik alleen ging gaan wonen, alle met mijn man ging samen wonen 🙂

  • Michelle schreef:

    Heel herkenbaar maar geloof mij, je rolt er vanzelf in. En helemaal alleen sta je er natuurlijk nooit voor. Je ouders zullen het vast wel gezellig vinden als je af en toe nog eens mee eet 😉 Ik was 17 toen ik op mijzelf ging wonen. Althans ik ging samen wonen, dat is natuurlijk wel iets anders dan helemaal in je eentje. Maar alsnog ik moest het ook allemaal nog leren.. Van rekeningen betalen tot aan mijn studie en boodschappen doen en koken. Komt goed 😉 En ondertussen, veel plezier met inrichten en decoreren 😉

  • Ik schreef:

    Er komt veel bij kijken zo te lezen. Ik ga het ook nog allemaal mee maken.

  • Kelly schreef:

    Precies wat ik momenteel ook voel. Ik ben nu 20 en mijn vriend en ik zijn op dit moment bezig met het kopen van een huis.

Leave a Reply

escort99.com

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten