Het ene moment sta je in een onbekend huis in een onbekende buurt en het volgende moment loop je naar buiten met de sleutels in je hand en maak je kennis met wat buurtbewoners. Hoe gek is dat? Na meer dan vijf jaar wachten vind ik het heel erg fijn om nu een plekje voor mezelf te hebben, maar ergens blijft het ook nog een beetje vreemd. Het is uiteraard een hele nieuwe stap en er komt een hoop op me af. Keuzes die gemaakt moeten worden, maar ook verplichtingen die op me staan te wachten. Echter, voordat ik daaraan ga beginnen: dit zijn de gedachten die momenteel in mijn hoofd rond dwarrelen.

Mijn grijze massa..

  • Wow, ik ben nu de enige die in bezit is van de sleutels. Alles wat achter deze deur zit is nu dus gewoon van mij!
  • …en dit is gewoon mijn nieuwe woonplek, mijn nieuwe buurt, mijn nieuwe buren. Ik ben zo benieuwd hoe ik het hier ga vinden.
  • Ho, wacht even, ik weet niet of dit me wel gaat lukken.
  • Past alles wat ik nodig heb wel in dit huis?
  • Heb ik geen fout gemaakt?
  • Welk kleurpalet zal ik gaan gebruiken? Ik vind veel verschillende dingen leuk, maar ik wil wel een eenheid. Misschien moet ik beginnen met een leuk behang.
  • ..Of vloer.
  • ..Of de meubelen.
  • Eigenlijk is zo’n huis wel een hele verantwoordelijkheid.
  • Laat ik anders als first time huiseigenares beginnen bij het minst leuke: papier- en regelwerk. En laat ik dit allemaal bewaren in een splinternieuwe map. Die ik eerst nog moet kopen.
  • Hoeveel zal het me eigenlijk gaan kosten om alles ingericht te krijgen?
  • Hoe wil ik het eigenlijk in gaan richten?
  • Ik moet straks dus wel mooi elke dag verzinnen wat ik ga eten én ik moet het ook nog klaarmaken.
  • Helemaal op mezelf aangewezen zijn vind ik eigenlijk ook best spannend.

Een mengelmoes van verschillende gedachten en ik ben ook heel benieuwd hoe dit de komende maanden zal gaan veranderen. Al doende leert men, niet waar?

Op welke leeftijd ben jij (van plan) het huis uit (te) gegaan?