Het is heel vreemd om te bedenken dat het vorig jaar, deze tijd, pas allemaal voor me begon. Dat ik na een lange tijd doorzetten en na het voeren van vele gesprekken dan toch eindelijk mocht beginnen met mijn proeve op stage. Ik kan de dag terug halen alsof het gisteren allemaal gebeurd is, echter is deze periode een jaar geleden en ben ik inmiddels zelfs al een half jaar afgestudeerd. Dagdromend op stage kwam dit moment vaak voorbij, maar ik durfde er niet op te hopen. Ik heb al eerder een diploma-uitreiking aan me voorbij moeten laten gaan, omdat de school zich niet aan de afspraak hield. Gelukkig hoef ik me daar geen zorgen meer over te maken: we zijn zes maanden verder en ik zal je vertellen hoe het met me gaat.

Wat bracht de verwarring toch een hoop stress met zich mee. Al weken stond de afspraak dat ik mijn diploma pas weken na de zomervakantie zou kunnen tekenen en daar had ik me bij neergelegd. Wat in het vat zit verzuurd niet en daarnaast kwam het wel goed uit met mijn gezondheid: ik was gewoon op en ik had rust nodig. Desondanks kreeg ik van de coach te horen dat iedereen heel hard aan het werk was gegaan (dit deden ze eerst namelijk niet) om mijn papieren compleet te krijgen en dat de kans er dus in zat dat ik hem dit schooljaar nog zal ontvangen. Het was 50-50, ik moest niet teveel hopen, maar mócht het zo zijn dan moest ik mijn feestelijke outfit wel paraat hebben liggen. Daar werd ik enorm onrustig van. De telefoon ging en ik werd officieel uitgenodigd. Ik was zo ontzettend blij! Trots. Opgelucht. Maar dat was gelijk de laatste keer dat ik blij kon zijn met mijn diploma.

Hoewel er veel op me af kwam, was mijn gedachte een mengeling van twee dingen: hoe kon de school zo makkelijk wegkomen met het maken van zoveel fouten en wat moet ik nu doen? Ik hield me staande door stevig vast te houden aan de belofte om stage te mogen lopen als coach op mijn eigen afdeling. Grappig, nu ik dit schrijf, kan ik mezelf wel voor de kop slaan. Zoals elke afspraak mis ging, ging deze ook mis. Ik had een hele reis naar school gemaakt om weer met lege handen naar huis te gaan. Gelukkig kon ik een hoop frustraties en kwaadheid daar achter laten: ze zullen fouten blijven maken, ze zullen doorgaan hoe het altijd ging, maar het heeft niks meer met mij te maken.

Dan bleef nog de vraag, wat nu? Ik kon niet wennen aan de overgang van altijd bezig zijn naar niks hoeven doen. Ik had uit het niets ook enorm veel last van keuzestress en eigenlijk wist ik even geen raad meer met mezelf. Hoe heb ik zo kunnen strijden voor iets waar ik niet trots op kan zijn? ‘Het is normaal Angélique, er is zoveel gebeurd. Het moet eerst allemaal een plaats krijgen en dan komt het vanzelf wel weer’ kreeg ik van verschillende mensen te horen. Natuurlijk ben ik een bezige bij en kon ik me moeilijk overgeven aan de rust, maar ik had meer garantie nodig dan ‘het komt vanzelf wel’. Daarom ben ik iets gaan doen wat ik eigenlijk iedereen afraad.

Na weken door te zijn gegaan met een rotgevoel vroeg ik dokter Google om hulp. Tot mijn verbazing kwam ik steeds meer verhalen tegen die aansloten bij hoe ik me voelde. Verhalen van andere studenten die na het behalen van een diploma zich even helemaal niet ok voelde. Een zogenaamde ‘after graduation dip’ bleek veel vaker voor te komen en ik vond zelfs tips om ermee om te kunnen gaan, maar eigenlijk was de bevestiging dat ik niet alleen was al een goed medicijn.

De tip die mij het meest geholpen heeft: maak die keuze, je kunt maar zolang verder gaan zonder er een gemaakt te hebben. Ik ging praten met een jobcoach over verdere stappen wat geresulteerd heeft in een afspraak met een bedrijf die samen met mij gaat kijken wat er momenteel allemaal mogelijk is. Zoals je wellicht eerder hebt gelezen wil ik in het creatieve vak blijven, maar er zijn nog genoeg vragen waar ik antwoord op mag geven. Studeren of werk? Combinatie? Waar? Welke functie?

Het feit dat ik hierover nadenk, betekent alleen maar dat de eerste stap gezet is en dat er alleen maar meer kunnen volgen. Een deze dagen haal ik mijn diploma op (want mijn naam staat nog steeds verkeerd) en dan is dat hoofdstuk ook afgesloten. Persoonlijk vind ik dat dit ook wel mag na alle ongein waar ze me nu nog mee op weten te zadelen.

Ik ben heel benieuwd hoe ik erbij loop over zes maanden. Ik ben blij dat ik kan zeggen dat ik er nu een stuk meer vertrouwen in heb.

Angelique

Angelique

Ik ben een mediadeveloper met een grote passie voor schrijven. Dit stukje van het grote www vul ik graag met een flinke dosis aan realistische positiviteit & eerlijkheid.

7 Comments

Leave a Reply

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten