Hallo afgelopen 4 jaar,

In 2012 was ik heel voorzichtig benieuwd naar je, want je lag echt kilometers buiten mijn comfortzone. Echter was je meer dan welkom na een jaar vol ellende. Vol goede moed begon ik aan een nieuw avontuur. Niet omdat ik dat moest, maar omdat ik dat zelf wilde.

Er ging een wereld voor me open. Ja, ik was op van de zenuwen. Ja, ik ging met knikkende knieën en véél buikpijn naar binnen. Maar het was goed: vanaf de eerste dag al. Ik had een leuke groep mensen om me heen, studeren ging me makkelijk af en qua gezondheid viel me alles mee.

Maar er zijn ook dingen gebeurd die mijn leven compleet hebben veranderd, zaken die ik niet uitspreek, maar elke dag bij me heb gedragen. Zoals het overlijden van mijn vaderfiguur en de moeilijke tijden die volgden. Het continu moeten blijven vechten met mijn stages of school, de onbegrip die ik heb gevoeld en andere zaken die ik altijd voor mezelf heb gehouden.

Ik verloor mijn plezier en passie voor het vak wat ik aan het studeren was en mijn gezondheid zei letterlijk “Angelique, je zoekt het maar uit”, want met de dag ging het slechter. Ja, er zijn echt veel dagen geweest waarop ik het simpelweg niet meer wist. Hoe moet ik dit nu allemaal doen? Ondanks dat het zo slecht ging, hield het gevecht met school maar niet op. Sterker nog, ik vecht nog steeds.

En toch, hoe negatief mensen uit mijn omgeving praten over deze situatie, de dingen waar ik doorheen heb moeten gaan, heb ik besloten om het positieve eruit te halen. Heb ik besloten om van alles te leren.

Nee, niet op een manier die anderen me proberen voor te schotelen. Niet op de ‘ach, je weet waar je het voor doet’ of de ‘nog even doorzetten hoor’ manier. Maar op een realistische manier: het is heel erg zwaar geweest, ik geef niet toe aan het negatieve. Met de dingen die ik geleerd heb, kan ik weer verder. Er zijn ook dingen die me goed hebben gedaan.

Maar, beste afgelopen 4 jaar, wat vind ik het toch moeilijk om jou los te moeten laten. Om jou, met alles wat je mij gebracht hebt, achter te moeten laten. Alsof ik mijn goed gevulde handen moet laten zakken en achterblijf met niks. De woorden schieten me te kort om je te laten weten hoe ik me daarbij voel.

Ik hoop dat jouw broer, de komende vier jaar, iets goeds voor mij in petto heeft. Dat ik samen met hem op jou terugkijk als iets wat goed was en voorbij is. Iets waarvan ik de lessen meeneem en de rest laat rusten. Dat ik verder kan met wat ik op dat moment besluit te doen, zonder spijt, zonder traan.

Aan dit idee probeer ik te wennen. Nog maar heel even, maar dit is mijn begin van de afsluiting.

Veel liefs,
Angelique