Perfectionisme is een term die steeds meer mensen gebruiken. Vaak word dit als positief gezien, want een perfectionist werkt tot in de puntjes, heeft oog voor detail en is steeds bezig zichzelf of vaardigheden te verbeteren. Ik ben jaren extreem perfectionistisch geweest en kan gelukkig zeggen dat het een heel stuk minder is geworden. Toch zijn er nog steeds momenten waarin ik mijn oude trekjes terug krijg en dan zit dit me tegen.

  • Wanneer ik moet presteren (examen, stage, enzovoorts) heb ik daarna nooit een gevoel dat het wel goed gegaan is. Ik maak me altijd zorgen over de steken die ik heb laten vallen. (We zijn mensen, we maken allemaal fouten. I know!)
  • Opluchting is een herkenbaar gevoel wanneer ik resultaten terug krijg, maar trots is een gevoel die ik niet heel vaak toelaat.
  • Omdat ‘altijd alles beter kan’ vind ik het moeilijk om dingen af te ronden en in te leveren. Dan is het zoals het is en kan ik er geen aanpassingen meer aan toevoegen.
  • Als ik een slechte dag heb kan de perfectionist in mij me flink onzeker maken. Ik maak dan ook het liefst een planning van wat ik moet doen, want ik voel me dan ook onrustig.
  • Ik sla dingen af omdat ik niet weet of ik wel goed genoeg ben.
  • Blogartikelen blijven lang in concepten staan (en komen soms zelfs niet eens online!). Want wie leest ‘deze onzin’ nou? Wie zit er te wachten op de teksten van mij? Invullen voor een ander kan ik goed met mijn perfectionisme.

Ben jij perfectionistisch?