Lieve opa,

Je was voor mij twee personen in één; een opa die zijn kleindochter veel te veel verwend en een vader die ik nooit heb gehad. Het kwam dan ook heel erg hard aan. Ik kon het me toen niet beseffen, ik kan het op de dag van vandaag nog steeds niet beseffen. Een man die negentien jaar lang dagelijks bij me was, uit het niks gedwongen het leven, mijn leven, te verlaten. Vandaag zou een dag moeten zijn waarop je 72 kaarsjes had moeten uitblazen, maar in plaats daarvan is het een dag dat ik je extra mis.

Een paar dagen na jou ben ik jarig en dit vond ik erg moeilijk. Ik wilde die lachende grappenmaker zijn die je graag zag, mijn verjaardag vierend en doorgaan met het leven. Genietend van alle kleine dingen in het leven, zoals je me geleerd hebt. Maar wat voelde het verkeerd om dit zonder jou te moeten doen. En aan de andere kant wilde ik je ook niet teleurstellen.

Mijn eerste echte baantje, studeren, mijn 21ste verjaardag, je hebt het helaas niet meer mee mogen maken. Al hoop ik elke dag dat je nog een beetje bij me bent. Ik hoop dat je me ziet groeien, genieten, lachen, huilen, fouten maken & weer opstaan. Ik mis je zo vreselijk veel!

Until we meet again..

Liefs,
Angelique